Άραγε άκουσες ποτέ για τον χάρτη του παππού; Αν όχι μείνε μαζί μου και στα επόμενα λεπτά θα διαπιστώσεις πολλά περισσότερα. Σε αυτό το σημείο να σου αναφέρω πως το προηγούμενο επεισόδιο είχε μεγάλη ανταπόκριση και μόνο τυχαίο δεν είναι, ίσως γιατί δούλεψε το ένστικτο αρκετών που το άκουσαν για αυτά που θα ακολουθήσουν… Το ευχαριστώ πραγματικά είναι λίγο.

Τι είναι λοιπόν αυτός ο περιβόητος χάρτης του παππού; Θα στο θέσω διαφορετικά… Αν χρησιμοποιείς τον συγκεκριμένο χάρτη η αλήθεια είναι πως δεν θα φτάσεις και πολύ μακριά. Αναντίρρητα όσο χρήσιμος είναι αυτός ο χάρτης, στην ουσία παραπέμπει σε άλλες εποχές, δηλαδή δεν αποτυπώνει με ακρίβεια την τρέχουσα κατάσταση που ζούμε τώρα. Που σημαίνει πως αν δεν αναθεωρήσουμε κάποιες από τις «πατροπαράδοτες» αξίες μας, θα ζούμε σε μια κατάσταση placebo (πλασίμπο). Που σημαίνει πως θα υπάρχει μια σωματική και ψυχική κούραση χωρίς να απολαμβάνουμε τη ζωή ανάλογα με τους κόπους μας. Που σημαίνει επίσης πως το πατροπαράδοτο αυτό σύστημα είναι πλέον απαρχαιωμένο. Από εκεί και πέρα όσοι δείχνουν μια απροθυμία στο να χαρτογραφήσουν την σημερινή κατάσταση ακριβέστερα θα δυσκολευτούν.

Σκέψου το εξής: Είσαι σε κάποια χώρα του εξωτερικού και θέλεις να μετακινηθείς από την μια πόλη στην άλλη και είναι δεδομένο πως θα χρησιμοποιήσεις ένα χάρτη. Μα θα είναι σε χαρτί ή στο κινητό δεν έχει σημασία. Όπως και να έχει όπου θέλεις να πας τον χάρτη θα τον χρησιμοποιήσεις. Αυτό είναι δεδομένο. Όμως το θέμα είναι ποιος χάρτης είναι ο σωστός για να μπορέσουμε να το συνδέσουμε με το θέμα μας.

Και θα ξεκινήσουμε από κάπου συγκριμένα. Από την κοινωνία… Η οποία κοινωνία σε διαφορετικές εποχές, χαρτογραφεί την πραγματικότητα με έναν δικό της τρόπο, έναν τρόπο ο οποίος διαφέρει από τον χάρτη των γενεών που ζήσανε πιο πριν. Η κοινή λοιπόν πεποίθηση για το ποιος είναι ο «σωστός» χάρτης αποτελεί το σύστημα αξιών το οποίο έχει επικρατήσει σε μια συγκεκριμένη εποχή. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να απαξιώσουμε τον χάρτη του παππού, θα ήταν λάθος. Θα ήταν λάθος, διότι στον χάρτη αυτόν όλα τα σημαντικά υπάρχουν. Η Ακρόπολη, ο Πειραιάς, Ο Λευκός Πύργος, η Πάτρα κτλ.. Όλα είναι όπως πρέπει. Η διαφορά είναι όμως… πως στον χάρτη του παππού δεν υπάρχει το μετρό, δεν υπάρχει η Αττική οδός, οι μεγάλοι περιφερειακοί δρόμοι που έγιναν σε όλη την χώρα, το μεγάλο έργο ακόμη ακόμη της γέφυρας του Ρίου. Νομίζω το καταλαβαίνεις πως ο χάρτης του παππού για τα σημερινά δεδομένα είναι ελλιπείς.

Και εδώ είναι που υπάρχει μια σύγχυση… Παρόλο που πράγματι το καταλαβαίνουμε πως ο χάρτης αυτός είναι ελλιπείς, εμείς επιμένουμε να τον διατηρούμε και να τον χρησιμοποιούμε. Και επιμένουμε, γιατί αρκετοί από εμάς νομίζουν πως αν προβούμε σε αντικατάσταση του θα είναι σαν να «προδίδουμε» τις αρχές μας. Όχι! Δεν συζητάμε για να εγκαταλείψουμε τα ιδεώδη. Τα ιδεώδη αυτά που έχουν αναγνωριστεί από όλη την ανθρωπότητα. Είναι όμως αυτό που ειπώθηκε στην αρχή. Αν δεν αναθεωρήσουμε τις αξίες μας, θα υπάρξει σωματική και ψυχική ταλαιπωρία.

Τώρα βέβαια ίσως σκεφτείς: Υπάρχουν άνθρωποι που κινούνται στα οδικά μας δίκτυα με χάρτες 70 χρόνια πίσω; Σαφέστατα και όχι.. Και το όχι πηγαίνει σε ότι έχει να κάνει με τους οδικούς χάρτες, αν δεν γινόταν αναθεώρηση σε αυτούς… το κράτος δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. Όμως ας βάλουμε στην άκρη τους οδικούς χάρτες και να βάλουμε μπροστά μας τους άλλους χάρτες, τους χάρτες εκείνους που παίρνουμε τις καθημερινές μας αποφάσεις και θα διαπιστώσουμε πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού πορεύεται στο σήμερα με τον χάρτη του παππού και σε κάποιες περιπτώσεις με του προπάππου.

Και να γίνω πιο συγκεκριμένος. Οι χάρτες που χρησιμοποιούμε για την εργασία, το γάμο, τη διαπαιδαγώγηση, τη φιλία, τη παιδεία και την κοινωνικότητα στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι του παππού. Που σημαίνει ότι η ποιότητα της καθημερινής μας ζωής είναι ανάλογη. Αυτό που είναι χρήσιμο να γίνει είναι να μπούμε στην διαδικασία να χαρτογραφήσουμε τη σημερινή πραγματικότητα. Βέβαια το τι θα κάνει ο καθένας μας είναι δική του δουλειά.

Και θα διαπιστώσεις σε βάθος χρόνου ένα παράδοξο… Ενώ επιμένουμε να ακολουθούμε το χάρτη του παππού σε τομείς που ο χάρτης δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, δεν τον ακλουθούμε εκεί που τα δείχνει σωστά.

Δηλαδή. Ο σύγχρονος ελληνικός γάμος στενάζει κάτω από τους δύσκαμπτους κανόνες του παππού. Το αποτέλεσμα; Καλές σχέσεις να μετατρέπονται σε κακούς γάμους και να φτάνουν στην διάλυση. Τώρα, από την άλλη μεριά ενώ οι κανόνες του παππού για αυτό που λέμε ευ ζην είναι μια χαρά, σε τομείς που αφορούν την εργασία εμείς το τερματίζουμε όσο δεν πάει… βασισμένα όλα πάνω στο βιομηχανικό μοντέλο. Και τι σημαίνει αυτό; Αύξηση των καταθλίψεων, εγκεφαλικά, εμφράγματα, ψυχοφάρμακα και πάει λέγοντας…

Άλλα θέλω και άλλα κάνω…Ο χάρτης του Παππού… Part 2

Share On